وقتی ستاره نیز
سوسوی روزنی به رهایی نیست؛
آن چشم شب نخفته چرا پشت پنجره
با آن نگاه غمگین،
ژرفای آسمان را
می کاوید؟
آنگاه باز می گشت،
نومید،
می گریست!